~*~غریبانه ولی آشنا~*~

14- راه امید

بسم الله الرحمن الرحیم

بگذار که ستاره ی شب بخت و نور افشانی کنه

بگذار آنگاه که ظلمت سایه اش فرو می ریزد ، قلبت از ریا دور شود!

تنها در جاده قدم بر می داری...

و چقدر...چقدر از وطن خود دور شده ای!

تاریکی آمده...

ایمان داشته باش که راهت را پیدا خواهی کرد

تاریکی سایه افکنده...

حالاست که پیمانی در درون تو جان می گیرد!

بگذار صدای سایه ها از تو دور شود

بگذار که سفر تو ، راهی برای روشن کردن این تاریکی شود

آنگاه که شب بر تو غلبه می کند،

بگذار برخیزی تا خورشید را پیدا کنی

آره...حالاست که پیمانی در درون تو جان می گیرد!

و ایمان داشته باش که راهت را پیدا خواهی کرد...!

در ضمن :

میلاد امام حسن مجتبی(ع)

بر تمامی شیعیان مبارک باشه!!!

امام حسن المجتی(ع): فقر، حرص به هر چيز است...!

+ نوشته شده در چهارشنبه 27 مهر1384ساعت 3:26 توسط عاطفه |

13- هر بار

بسم الله الرحمن الرحیم

عشق من

مرا دریاب ... و دستم را بگیر

وقتی عشق ما تا این حد نیرومند هست ، چرا همچون غریبه ها رفتار می کنی؟

چرا بدون من پیش می روی؟

هر بار که می خواهم به پرواز در آیم ، سقوط می کنم...

و بدون بال هایم خود را چه کوچک می یابم!

محبوبم!

فکر می کنم نیازمند توام!

هر بار که تو را در خواب می بینم ، چهره ات رویایم را تسخیر می کند

گویی نیازمند تو هستم.

باور می کنم که تو هنوز اینجایی...

من چه کردم که تو اینگونه آسان از من می گذری؟

شاید مقصر من بودم...پس مرا ببخش!

می دانم که ضعف من باعث درد و رنج تو شد

و این شعر ، ترانه ی تاسف من است

هر شب دعا می کنم که چهره ات از خاطرم پاک گردد

ولی هر بار که می خواهم پرواز کنم، باز سقوط می کنم...

عزیزم!

با این همه هنوز نیازمند توام!

+ نوشته شده در پنجشنبه 21 مهر1384ساعت 1:55 توسط عاطفه |

12- عشق تو

بسم الله الرحمن الرحیم

می خواهم از تو بگویم و از عشق...

اما نمی توانم...

عشق میوه ای است از فصل پنجم و من زندانی زندان تنگ چهار فصل زندگی...

می دانم در باغ وجود تو جز حیرت، طعم هیچ میوه ای را نخواهم چشید!

دلم به وسعت صحرا غمگین است،

به رسم دریا طوفانی

به حجم ابرها بارانی

من زمستانم، سرد و یخ زده

اگر تو بیایی

اگر تو بیایی و بمانی

من با تو...

بارانم، آفتابم، شورم، امیدم....!!

+ نوشته شده در یکشنبه 17 مهر1384ساعت 21:7 توسط عاطفه |

11- مهمانی خدا...!

بسم الله الرحمن الرحیم

ای خداوند! ای که بر عطا عوض نمی طلبی.

واز بخشش پشیمان نمی شوی.

و با بنده ی خود به مانند او رفتار نمی کنی.

بی سبب می بخشی و بی استحقاق عفو می کنی ، عقوبت تو عدل است و حکم تو خیر و مصلحت.

اگر ببخشی عطای تو آمیخته با منت نیست و اگر منع کنی ستم نکرده ای.

هر که سپاس تو گزارد پاداش وافر می دهی، با آن که تو خود سپاس گزاری را به او الهام کرده ای.

و هر که حمد تو گوید پاداش وی را کامل عطا می کنی، با آنکه تو خود به او حمد آموخته ای.

خدایا! چنان کن که اندیشه ی دل و جنبش اندام و بینش چشم و گفتار زبان ما همه در موجبات ثواب تو گردد، چنان که هیچ عمل نیک که موجب پاداش تو است از دست ما به در نرود و هیچ کار زشت که مستوجب عقوبت تو شود برای ما نماند.

خودسازی از خودشناسی آغاز می شود. نخست باید خود را شناخت تا بتوان خود را ساخت،

چرا كه با خودشناسى، خداشناسى ‏تحقق مى‏يابد و اگر خدا را شناختيم، خود را ساخته‏ايم.

~*~*~*~

به به چه بوي خوشي مياد . بوي ماه رمضان . ماه مهماني خدا ، ماه ضيافت عشق ، ماه بزم و عاشقي ،. . . دعوتنامه هم كه فرستاده ! همه رو به اين مهموني دعوت كرده . بايد كم كم آماده بشيم بريم مهموني. حيفه به اين مهموني دير برسيم...!

يكي از دلايل وجوب روزه براي مردم ، آزمايش اخلاص مردم است . چرا كه روزه در ايجاد اخلاص عمل بسيار مؤثر است.

حضرت علي(ع)مي فرمايند: والصيام ابتلاء لاخلاص الخلق .

روزه براي آزمايش نمودن اخلاص مردم است.

~*~ بيا رنگين كمان دلمان را ازآسمان رمضان هديه بگيريم ~*~

+ نوشته شده در سه شنبه 12 مهر1384ساعت 5:59 توسط عاطفه |

10- نازنینم...!

بسم الله الرحمن الرحیم

هزاران گل تو گلخونه نشسته
شقایق و بنفشه دسته دسته
ولی عاشق تو ای نازنینم
به هیچ گلی به جز تو دل نبسته
ببین کوچ پرستو ها به سوته
سپیده آینه ای در روبه روته
همون عشقی که ما رو در به در کرد

                        برای توست که دشت پر از قشنگیست
                         تموم آسمون ها لاجورد یست
                         برای توست که رودخونه روونه
                         همینه تا افق رنگین کمونه

                                                نبینم اشکی از چشمات بباره
                                                 کسی بر روی قلبت پا بذاره
                                                 بمیرم تا که اون روز را نبینم
                                                 تو چشمات نازنینم سایه ی غم

همه بهار و بعد از تو شناختن
شب یلدا رو از موی تو ساختن
همون ها که ستاره نام گرفتن
از رو چشمای تو الهام گرفتن
تو خورشیدی که شب رو می سوزونی
تو برکه رو به دریا می رسونی
به هر جا پا بذاری تو بهاره
کویر زیر قدم هات سبزه زاره

                                بذار منت به من ای بهترینم
                                تا مثل خاک به زیر پات بشینم
                               به در گاه خداوند من چه کردم
                                که از لطفش به من داد نازنینم!

+ نوشته شده در چهارشنبه 6 مهر1384ساعت 9:54 توسط عاطفه |